“een fijn pleuris end” met Susan

10 april, de datum die al een half jaar in onze agenda stond, de Rotterdam marathon. De plek waar ik één jaar geleden debuteerde op de magische afstand. Toen in een mooie 3:20:57. Een tijd waar ik nog steeds super trots op ben ondanks dat ik al sneller heb gelopen en weet dat er meer in m’n mars ligt. Die tijd van een jaar geleden ging ik deze editie zeker niet lopen. Ik zou namelijk samen met Susan de afstand gaan afleggen. Ruim een half jaar geleden besloot Susan dat ze graag haar eerste marathon wilde lopen. Rotterdam moest het podium zijn vanwege de fantastische sfeer. Ik zou in het kader van mijn voorbereiding meelopen en daar waar nodig haar ondersteunen.

Zondag half 6 ging de wekker. We besloten op de dag zelf af te reizen naar Rotterdam en niet zoals bij de vorige editie te overnachten dicht bij Rotterdam. Gelukkig had Susan een goede nacht gemaakt en stapten we redelijk fris uit bed ondanks het belachelijke tijdstip voor een zondag. Na het douchen, eten en inpakken van de tassen vertrokken we half 7 naar Rotterdam. Susan haar ouders namen ons mee en zo reden we relaxed naar Rotterdam.

We parkeerden in Nieuwekerk aan den IJssel om vanaf daar met de trein het laatste stuk te overbruggen. We werden weer hartelijk verwelkomd door het team van Reisjefit op het centraal station. Vanaf daar liepen we richting de Expo om onze startnummers op te halen. Onderweg kwamen we wat bekenden tegen van de halfcrazyrunnerscrew. Helaas niet even een praatje kunnen maken omdat we wat last hadden van een hoge nood en de startnummers nog niet in ons bezit hadden.

Nog even snel wat eten, omkleden en de laatste succeswensen in ontvangst genomen voor we ons naar het startvak begaven. Daar was het een drukte van jewelste waardoor we niet eens binnen de hekken konden wachten. Na ruim 30 minuten mochten we van start en begonnen we aan onze eerste kilometers.

NNMarathon2016_(4)
Nog even een fotootje in het startvak

De eerste kilometers gingen goed. We liepen gelijk het gewenste tempo en we hadden de flow gelijk te pakken. Alles voelde goed aan bij Susan en al genietend liepen we vanaf de Coolsingel via de Erasmusbrug naar de Kuip. Op de hoogte van 4 à 5 kilometer kwamen we achter de groep van 4uur15 te zitten. Dat was een behoorlijke groep en het duurde even voor we die konden passeren. Eenmaal voorbij vlogen de kilometers voorbij. Veel mensen op de been en alles verliep perfect. Zelfs het tempo lag iets hoger dan verwacht. We spraken af zolang mogelijk op ontspanning te lopen en wat minder naar de pace te kijken.

NNMarathon2016_(1)
Ouders van Susan op het eerste punt gespot: 16km

Op 15 kilometer kwamen we John tegen en vlak daarop stonden de ouders van Susan ons 2x aan te moedigen. Tegen 22 kilometer begon het zwaar te worden. Dit was het punt waar Susan vaker een dipje kreeg tijdens haar duurlopen, onder het mom van ‘je bent al zo ver en je moet nog zo ver’. Ik probeerde wat moed in te praten, en volgens mij hielp het. Vrijwel zonder verval kwamen we de kilometers goed door en liepen we weer richting het centrum. De kilometers in de stad waren fantastisch. Zoveel mensen die klapten, ons aanmoedigden en zelfs 2 oud huisgenootjes van Susan stonden er. Susan kwam weer vol in het ritme en we gingen heerlijk door.

NNMarathon2016_(5)
Ouders van Susan voor de 2e x gespot: 19,5km

Ondertussen waren we het 30 kilometerpunt al voorbij en wisten we dat het nog ruim een uurtje zou zijn voor we zouden finishen. Bij het Kralingsebos dunde het publiek wat uit en waren de kilometers lang, voor het gevoel dan want het blijft 1.000 meter ;). We wisten dat als we hier eenmaal voorbij waren dat de laatste kilometers ondanks de zware benen, snel voorbij zouden vliegen. Gedragen door het publiek zouden we naar de finish gaan.

Nog 4 kilometer te gaan. We kwamen in het drukke gedeelte van de stad en we begonnen langzaam af te tellen. De benen van Susan deden ondertussen hartstikke pijn maar wandelen zouden we niet doen. Na een moeizame 39ste kilometer gingen de tijden weer omhoog. Het besef van het uitlopen kwam, er werd weer genoten van alles. Hier hadden we al die tijd voor getraind. Nu kwam het eruit en ging het gebeuren. We vlogen naar de finish.

De laatste bocht was in zicht, dat betekende nog 500 m kolkende mensenmassa op de Coolsingel. De glimlach kwam terug en vol blijdschap werden de meters gelopen. Finish! 4:06:33. Wat een toptijd. Vooraf geen tijd opgelegd maar 4:10 gingen we vanuit. Supertrots op Susan met haar geleverde prestatie. Niet geklaagd, niet gewandeld en niet gezeurd. Op naar Berlijn in september.

NNMarathon2016_(3)
Yessss, de finish gehaald en trots met de medaille op de foto!

Voor mijzelf een super training. De eerste duurloop langer dan 4 uur en conditioneel nergens last van. Alleen de voeten waren iets gevoelig na afloop.

Ik kijk vol vertrouwen vooruit naar de volgende trainingen om uiteindelijk mijn grootte doel in september te verwezenlijken, de 100 van Winschoten.

NNMarathon2016_(2)
En uiteraard bij de leuke photobooth van Reisjefit nog even een foto!
Advertenties

One thought on ““een fijn pleuris end” met Susan

  1. Hedwig 12 april 2016 / 20:36

    Cool! Felicitaties voor Susan (en tot in Berlijn 🙂 ) en voor jou: gefeliciteerd met t hazen & dat gaat lekker! die 100 km worden prima voorbereid!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s