Leiden marathon – PR 2:59:19!

22 mei 2016 stond de marathon van Leiden op het programma. Marathon nummer 5 al weer dit jaar. In overleg met mijn trainer mocht ik de eerste 25 kilometer in hartslag zone 2 à 3 lopen en daarna zelf een plan trekken. Ik had de afgelopen weken al lekker getraind en voelde me goed. Ging sub 3uur op de marathon dan vandaag lukken zonder specifieke marathon training? Dit was toch eigenlijk het doel voor Rotterdam 2017…

Susan en ik vertrokken om 7 uur naar Leiden. Kwart over 8 arriveerden we bij de parkeerplaats van v/d Valk. Mijn ouders verbleven het weekend daar en hadden een extra fiets voor ons gehuurd. Helaas miezerde het wat maar de voorspellingen werden beter in de loop van de dag. Ik had een startnummer overgenomen via internet en moest deze nog ophalen bij de organisatie. Op een nabijgelegen pleintje bij de start was een zone voor de marathon ingericht. We waren ruim op tijd dus ik had binnen een paar minuten gelijk m’n nummer, 495. Ik mocht beginnen in startvak B maar had al met de organisatie contact gezocht voor een vak naar voren. Bij de helpdesk kreeg ik een sticker voor het wedstrijdvak. Complimenten voor de service dat dit zo kon.

Aangezien we genoeg tijd hadden deden we even een bakje koffie en kon ik me rustig omkleden. Het weer werd er helaas niet beter op maar we hadden gelukkig paraplu’s bij ons. We hadden gezien dat het 10 uur zou stoppen met regenen en dat kwam ook goed uit want de start was half 11 dus ik had een half uurtje om m’n warming-up uit te voeren.

Iets voor half 11 arriveerde ik in het wedstrijdvak. Langzaam stroomde het vak vol inclusief Khalid Choukoud die zich probeerde te plaatsen voor het EK halve marathon komende zomer in Amsterdam (uiteindelijk finishte hij in 1:03:30 wat hem deelname garandeerde aan het EK). Het startschot klonk en onder leiding van de Leidensche American Football Club gingen we van start.

De eerste kilometers gingen perfect. Ik vond heel snel m’n ritme en doordat ik vrij vooraan startte had ik ruim baan. De kilometer tijden waren goed en ook de hartslag was perfect. Ik besloot toch op schema sub 3 te gaan lopen, oftewel 4:15 per kilometer gemiddeld. Ik opende de 5 in 20:3. Ik voelde me goed en zolang het ging wou ik dit volhouden. De kilometers vlogen voorbij het ik voelde me super. Doorkomst op de 10 was in 41:20. Ik lag al 1 minuut 10 voor op schema. Doordat de halve marathon in zijn eigen parcours was afgesplitst werd het een stuk rustiger op het parcours. Ik liep vrijwel alleen maar de focus was er volledig. Susan en mijn ouders zouden op het 20 kilometerpunt staan. Dat gaf me een goede stimulans. Ik bleef focussen en voor ik het wist kwam ik langs ze. Het ging super maar ik wist dat de weg nog lang was.

Tegen het halve marathonpunt aan kwam ik bij Suzan Nieman te lopen die op dat moment op plek 2 lag bij de dames. Ze had een sterke haas bij zich en ik twijfelde even om bij te blijven. Ik had geen specifieke marathon training gehad en misschien was het verstandiger om steady en constant te blijven lopen. We passeerde halverwege net onder de 1:27. Tot nu toe ging het perfect. Ging het dan toch lukken? Ik besloot toch om solo verder te gaan maar merkte dat de kilometers zwaarder werden.

Ik had berekend dat als ik de tweede halve per kilometer bleef onder de 4:22 dat het me ging lukken. Een mooi vooruitzicht zo’n buffer. Tot kilometer 25 bleven de kilometertijden onder de 4:10 maar ik merkte dat ontspannen lopen veranderde in werken voor de tijden. Ik passeerde een aantal kleine plaatsjes en tot 30 hield ik alles onder de 4:15. De buffer werd groter en ik mocht 4:30 in het ergste geval lopen per kilometer.

Ik naderde het 30 kilometer punt. Hier begonnen de lange rechte wegen vol door de polder terug naar Leiden. Normaal heb ik niet zo probleem met lange rechte wegen in de polder, immers ik woon letterlijk in zo’n gebied en het is vaste trainingsgrond voor mij, maar dit werd toch wat zwaarder. Door de volle wind tegen en de solorace waar ik eigenlijk vanaf het begin al mee bezig was werd het zwaar. Werd het dan toch Lijden marathon i.p.v. Leiden marathon?

De hartslag steeg en het gemiddelde zakte naar de 4:25 a 4:30 op de lange rechte stukken. Ik ging toch niet al mijn gesprokkelde seconden hier verliezen? Zou ik 3 uur wel halen? Ik had het zwaar. Moest ik wel doorgaan? Het doel was toch 2017 voor die sub 3. Ik zat namelijk in het traject voor de 100 van Winschoten. Zou ik veel last krijgen als ik zo diep zou gaan? Alles ging door me hoofd. Ik probeerde uit te rekenen wat ik mocht verliezen op de kilometer om toch 3 uur te lopen.

De laatste 7 kilometers nog op het bord. Hoewel ik 4:40 op een gegeven moment mocht lopen volgens mijn berekening en ik 4:30 liep, was ik er niet gerust op. Mijn klokje piepte elke keer ruim voor het kilometer bord. Hij moest dus iets langer zijn en mijn speling werd kleiner. De kilometers gingen voorbij. Ik had besloten vol ervoor te gaan en koste wat kost die sub 3 te lopen. Ik mocht het toch niet uit me handen laten glippen zo 5 kilometer voor de finish?

Ik bleef rekenen en rekenen. Ergens wist ik dat ik voldoende tijd had maar ik durfde niet te vroeg te juichen. De laatste 2 kilometers gingen in. Het werd weer drukker langs het parcours en ik haalde de laatste lopers van de halve in. Ik voelde dat het goed zou komen. Nog 500 meter stond er verderop. Ik keek op me klokje en zag dat ik ruim 3 minuten had. Yes ik ga het halen!! Ik liep 4:30 en wist dat het niet fout kon gaan. De laatste bocht voor de finish stonden Susan en m’n ouders te juichten als of ik nummer 1 was. Ik heb het gewoon geflikt!! De laatste meters vlogen voorbij, het besef van sub 3 lopen kwam. Met gebalde vuisten en een ingetogen juichmoment feliciteerde ik me zelf. Sub 3!!

Direct na de start kwamen m’n ouders en Susan. Ze waren super trots op me. 2:59:19 stond er uiteindelijk op de klokken. “Ruimschoots” onder die 3 uur. Daarbij kwam nog eens bij dat ik daarmee 16de overal werd van de 756 finishers.

Maandagavond: vol blijheid typ ik me verhaal. Ik heb het zwaar gehad het tweede deel en m’n benen doen pijn, maar dat kan me op dit moment even niks schelen. Ik heb gewoon sub 3 gelopen op de marathon. Een wens die ik eigenlijk pas in 2017 in vervulling wou laten gaan. Zonder specifieke marathon training is het me gelukt. Natuurlijk had ik de omvang wel opgebouwd de afgelopen maanden maar de echte marathonhardheid miste ik. Deze sub 3 is echt een geweldige stimulans naar Winschoten toe die over een kleine 4 maanden op de planning staat. Geen gekke dingen meer doen op weg naar 10 september. Veel omvang kweken om daar het ultieme doel te behalen. Na Winschoten richt ik me weer op de marathon. Rotterdam 2017 maak je gereed, ik kom eraan en die 2:59:19 gaat er aan!

IMG_7815IMG_7817IMG_7819IMG_2435IMG_2422-1

Fotocredits: Susan Hesselink

Advertenties

2 thoughts on “Leiden marathon – PR 2:59:19!

  1. Jorik 24 mei 2016 / 22:13

    Mooi om je verhaal te lezen, Stefan. Herkenbaar! Van harte met je mooie sub3 prestatie.

    Liked by 1 persoon

  2. Pierre 25 mei 2016 / 08:12

    Leuk om je verslag te lezen en proficiat met je prestatie, goed bezig Stefan!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s