Rotterdam marathon // 4:15:57 // door gastblogger Susan

8 april was het dan zover. De dag waar we zo lang naar toe hadden geleefd en waar ik zo zenuwachtig voor was geweest. Want het doel dat ik had gesteld was #sub4 en daarboven was ik niet tevreden.

Snapseed

’s ochtends na een ontbijtje dat er verrassend goed in ging gingen we naar Rotterdam toe. We hadden besloten de tassen al vrij vroeg in te leveren om daar geen stress van te hebben. Echter, toen ik de trein uit stapte kwam ik erachter dat ik de tape voor mijn oordopjes vergeten was (en die heb ik echt nodig). Dus: op zoek naar de EHBO. Die bleek nog niet zo gemakkelijk te vinden en ik had dus al vrij snel afscheid genomen van Stefan. Hij wilde op tijd in het startvak zijn en ik wilde niet dat hij stress van mij ondervond.

Na even zoeken en heen en weer lopen hebben we de EHBO gevonden en de oortjes zaten aan mijn oren vast. Dit kon niet meer mis gaan. In het startvak ontmoette ik John en Sieta zodat ik niet alleen in het startvak hoefde te staan. Ik twijfelde enorm of ik nog even moest gaan plassen, en deed dit toch maar. John en Sieta wachtte ook even op mij, en toen ik uit de dixi kwam ging nagenoeg het kanon af. We mochten starten! Rustig liepen we naar de start, en toen ik begon te lopen begon ik te twijfelen. Had ik mijn schoenen niet te los zitten? Zat mijn petje wel goed, hoe voelt mijn rugzak? Shit, hier moet ik niet over nadenken!! Ik merkte dat we rustig startte en dacht dat ik dat prima vond maar het deed me meer dan ik had verwacht. Ik wilde meteen in mijn tempo zitten en dat zat ik niet. Ook had ik het idee dat John en Sieta toch wat anders liepen dus ik ging mijn eigen weg en nam afscheid van ze. Ik probeerde in mijn tempo te komen maar ik merkte dat ik toch wel ervoor moest werken. Maar een marathon lopen moet ook niet makkelijk zijn. Dus ik zette mij eroverheen. Ik merkte al vrij vroeg (5,5km) dat ik honger had en besloot voor een gelletje te gaan. Deze wilde ik eigenlijk om de 7km nemen maar ik mocht die honger ook niet negeren.

Ook het tweede gelletje nam ik eerder dan gepland (zo rond de 11km). Ik wist dat mijn ouders op 16/17 zouden staan en ik ze daar om eten wilde gaan vragen (ik zag ze op 19/20 weer). Maar eerst kwam het stuk om de start aan de Erasmusbrug te compenseren, aan de ene kant van de weg heen, aan de andere kant van de weg terug. Ik keek de hele tijd op zij om te kijken of ik John en Sieta daar zag lopen. Maar helaas heb ik ze daar niet gezien. Achteraf bleek dat ik daar echt vlak achter ze liep en ze ingehaald heb, maar daar heb ik helaas niet op gelet. Ik merkte dat ik echt wel even mijn best doen om mijn focus weer te houden om toch even lekker te blijven lopen, maar ik kwam er niet lekker in. Ik besloot naar mijn ouders en vooral naar het eten uit te kijken. Toen ik ze de tweede keer zag hadden ze een lekker zakje met een mandarijntje, stukje krentenbol en chocola gedaan. Van alles een paar hapjes, want hardlopen en eten is niet de beste combinatie.

Van het halve marathonpunt tot de Erasmusbrug was het ‘ik wil uitstappen’  ‘nee niet nu al Suus’ ‘even een stukje wandelen?’  ‘nee, als je gaat wandelen ben je het einde nabij en je bent nog niet bij het einde’. Ok, het ging gestaag door. Toen stond daar een meisje met een banaan, en blij dat ik was, ik wilde echt graag een banaan eten omdat dat altijd lekker vult en omdat Bas 20x in de afgelopen dagen had gezegd dat een banaan zorgt voor 90 minuten energie. Die kon ik wel gebruiken!

Toch hielp het niet zoals verwacht. Ik liep de Erasmusbrug op en merkte dat mijn benen het echt zwaar hadden. Twee jaar geleden had ik echt niet het idee dat die Erasmusbrug zo hoog was. Onderaan de Erasmusbrug zag ik ineens een collega staan wat wel erg leuk was! En ik wist dat Stefan ongeveer rond die tijd zou finishen. Omdat ik zo benieuwd was hoe het met hem ging pakte ik mijn telefoon erbij om te kijken waar hij was. Ik zag dat zijn tijd op 2:53:20 stond en nog aan het doortikken was. Shit! Hij heeft het niet gehaald. Ik dacht zelfs dat hij uitgestapt was (waarom, geen idee), maar daardoor lette ik niet op de andere kant, waar de mensen al richting de finish liepen. Achteraf had ik hem daar wel voorbij kunnen zien komen, wat mij misschien wel goed had gedaan.

Snapseed (1)

Toen ik rond de 29 km was vroeg ik mij af waar ik mijn ouders weer zou zien. Ik besloot om ze te bellen – ik had mijn telefoon immers al in mijn hand en oordopjes in waardoor het er voor de omstanders niet echt uit zag als bellen haha. Helaas had ik ze nét gemist. Heel erg balen en ik sprak mijn gevoelens van uitstappen uit. Mijn vader wist mij te overtuigen dat ik door moest gaan en ook dat we het er samen over hadden zorgde ervoor dat ik besloot door te gaan, maar niet meer voor een tijd. Dat haalde de druk er wel echt af.

Ik had vanaf het moment dat ik uit wilde stappen (17km ongeveer) wel een paar ‘excuses’ bedacht waarom uit ik zou mogen stappen. 1: ik zou vallen (er had een man onderweg mijn voet al ‘geschept’, ging allemaal goed, maar heel stiekem hoopte ik dat ik zou vallen). 2: ik zou kippenvel krijgen (een teken van je lichaam dat je je warmte niet goed kwijt kan en daarmee zou ik denk ik meer kapot maken dan alleen de marathon uitlopen) en 3: ik zou kotsen (ik was best wel misselijk ondanks de honger, dan was mijn maag leeg en zou ik geen energie meer hebben). Maar geen van 3 gebeurde, dus ik moest doorlopen.

Zo rond de 30 kilometer stond ik bij Ans (de vrouw van John) te wachten op John en Sieta, zodat ik met hun verder kon lopen, tot ik mijn naam hoorde. Die stem kende ik! Gertjan, mijn oud huisgenootje uit Enschede. Hij startte in een startvak achter mij en ik had wel verwacht dat hij mij in zou halen. Ik liep dus een stukje met hem mee, maar hij had nog best het tempo erin waardoor ik hem al snel door liet gaan. Ik liep door, wandelde stukjes, en ging Stefan bellen. Hij was inmiddels gefinisht en ik liep net het Kralingse bos in (bij 32km).  Hij sprak mij moed in, vertelde dat hij trots op mij was en dat ik er lekker van moest gaan genieten. En dat ging ik doen!

Ik liep door en wandelde stukjes (vooral ook om te kijken of John en Sieta er al aan kwamen, samen lopen is leuker dan alleen)! Maar ik zag ze niet. Op 34km zag ik een leuk filmpje voorbij komen van Marjolein en Hedwig, maar hij was al over voordat ik doorhad dat hij voor mij was, haha! Wel super lief. Helaas waren de filmpjes van mijn ouders en mijn schoonouders niet goed doorgekomen :(. Maar goed, we moesten door, de finish was er nog niet. Op 36 kilometer zag ik weer een bekend petje. Shit zeg, dat is toch niet Gertjan weer? Ik versnelde iets, hij had onwijze last van zijn heup gekregen en was helemaal ingekakt. Ik probeerde er nog iets positiefs van te maken dat we hem nu samen uit konden lopen, maar merkte dat ik toch nog iets sneller liep dan hem en liep onbewust weer weg bij hem. Op 37km keek ik uit naar het #halfcrazyrunnerscrewsupporterspunt. Confetti en even gezellig kletsen en knuffelen. Het deed me goed.

Toen hoorde ik weer ineens mijn naam! Anniek kwam voorbij samen met Wouter. Ik kraamde iets uit van ‘huh gisteren zei je nog dat je niet ging lopen’ ‘maar ik vond het al vreemd waarom je 30km had gelopen als je geen marathon ging doen’ en ‘ik dacht dat zal dan vast voor een andere marathon zijn’ haha, toen ze zei dat het een geheimpje was. Even dacht ik dat Wouter ook mee was gelopen, maar hij had stiekem zijn startnummer omgevouwen van de 10,5km en het leek dus alsof hij de hele liep. Ik rende een stukje met ze mee en we kletsten wat. Toen we een stukje gingen wandelen liep er een man voor mij die mij een sponsje aanreikte. Ik dacht ‘hmm, volgens mij heb ik al een tijd geen sponsjes gezien’ dus ik besloot hem niet aan te pakken. Wel heel even gekletst en Wouter en Anniek kwijt geraakt. Maar inmiddels was ik op 39km volgens mij. En ik liep nog steeds met een grote glimlach op mijn gezicht.

De laatste kilometers gingen hardlopend – soms weer even wandelen – maar ik werd elke keer heel snel door de supporters weer aan het lopen gebracht. De laatste kilometer ging in en ik genoot van alle mensen langs de kant. Ik zag daar weer mijn collega staan wat nog even een boost gaf. Ook zag ik een man op de grond liggen, shit zeg, dat is echt zuur zo’n 200 meter voor de finish. Ik werd nog even ingehaald door Joyce en zag mijn ouders en schoonouders staan. Even een knuffel en door naar de finish!

YES ik heb het gewoon gehaald! En ik mag in mijn handen knijpen dat ik mijn eerste twee marathons zo onwijs fijn gehad heb dat ik nu pas echt merk hoe &*%^&% een marathon is en aan de andere kant ook wel hoe prachtig!

Ik wil iedereen bedanken voor de support voor, tijdens en na de marathon! Super leuk om alle reacties te lezen en wie er allemaal zo meeleeft 🙂 Op naar nieuwe doelen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s